Η πρόσφατη δημοσίευση της πρώτης κατευθυντήριας οδηγίας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για την πρόληψη, τη διάγνωση και τη θεραπεία της υπογονιμότητας καλύπτει ένα σημαντικό κενό στον χώρο της αναπαραγωγικής υγείας. Για πρώτη φορά, υπάρχει ένα σαφές και οργανωμένο πλαίσιο που δείχνει πώς πρέπει να παρέχονται οι υπηρεσίες υπογονιμότητας με τρόπο υπεύθυνο, αποτελεσματικό και δίκαιο.

Η κατευθυντήρια γραμμή λαμβάνει υπόψη τα πιθανά οφέλη και τους κινδύνους των παρεμβάσεων, το κόστος, τη διαθεσιμότητα των υπηρεσιών, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις των ανθρώπων, καθώς και την ισότιμη πρόσβαση όλων στη φροντίδα.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στον τομέα της υπογονιμότητας, όπου συχνά η πρόσβαση στις υπηρεσίες δεν είναι ίδια για όλους και οι αποφάσεις επηρεάζονται περισσότερο από οικονομικούς παράγοντες ή συγκεκριμένες πρακτικές, παρά από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο δημόσιας υγείας. Το πλαίσιο του ΠΟΥ βοηθά τόσο τους επαγγελματίες υγείας, όσο και τους αρμόδιους φορείς να λάβουν πιο στοχευμένες αποφάσεις και να εντάξουν την αντιμετώπιση της υπογονιμότητας στις ευρύτερο πεδίο της αναπαραγωγικής υγείας.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η έμφαση που δίνει η κατευθυντήρια γραμμή στην επιστημονική τεκμηρίωση, σε μια εποχή όπου η αναπαραγωγική ιατρική δέχεται έντονη εμπορική πίεση. Σήμερα, αρκετές εξετάσεις και θεραπείες υψηλού κόστους έχουν ένα αβέβαιο ή, συχνά, μη αποδεδειγμένο όφελος. Ο ΠΟΥ ξεκαθαρίζει ποιες παρεμβάσεις βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα και ποιες όχι. Μία τέτοια προσέγγιση προστατεύει το υπογόνιμο ζευγάρι, που συχνά βρίσκεται σε ψυχολογικά και οικονομικά ευάλωτη θέση, χωρίς να αντιτίθεται της προόδου και της καινοτομίας.

Επιπλέον, ένα κρίσιμο σημείο που αναδεικνύουν οι κατευθυντήριες οδηγίες είναι οι περιορισμοί της σημερινής επιστημονικής γνώσης. Για πολλές θεραπείες, τα επιστημονικά και ερευνητικά δεδομένα δεν είναι επαρκή ή, συχνά, όχι υψηλής ποιότητας. Αυτό δεν σημαίνει αβεβαιότητα, ή έλλειψη κατεύθυνσης, αλλά επισημαίνει πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη για περαιτέρω έρευνα. Η κατευθυντήρια γραμμή αναδεικνύει τα σημαντικά κενά γνώσης και καλεί σε νέες, αξιόπιστες μελέτες που να επικεντρώνονται σε όσα πραγματικά έχουν σημασία για τους ανθρώπους: τις γεννήσεις ζωντανών τέκνων, τον χρόνο επίτευξης μέχρι την εγκυμοσύνη, την ασφάλεια των θεραπειών και τη δίκαιη, ισότιμη πρόσβαση όλων.

Η σημασία αυτής της κατευθυντήριας γραμμής για τη δημόσια υγεία είναι μεγάλη. Μπορεί να στηρίξει τους επαγγελματίες υγείας στις αποφάσεις τους και να βοηθήσει τους ασθενείς να κάνουν πιο σταθμισμένες επιλογές. Παράλληλα, δίνει στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής ένα ισχυρό εργαλείο για να οργανώσουν καλύτερα τις υπηρεσίες υπογονιμότητας και να τις εντάξουν στα δημόσια συστήματα υγείας.

Η πραγματική της αξία, όμως, θα φανεί από το πώς θα εφαρμοστεί στην πράξη: αν προσαρμοστεί στις ανάγκες κάθε χώρας και αν συμβάλει σε μια φροντίδα υπογονιμότητας που βασίζεται στην αξία, τη γνώση και την ισότητα. Αν αυτό συμβεί, μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η υπογονιμότητα, ένα σοβαρό θέμα δημόσιας υγείας, που αφορά περίπου έναν στους έξι ανθρώπους παγκοσμίως.

©2021, Nicholas Christoforidis, Fertility Matters
Reproduction without explicit permission is prohibited. All rights reserved.