Δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα καθόταν σε ένα ιατρείο γονιμότητας, λίγες μόλις ημέρες μετά την αφαίρεση ενός κακοήθους όγκου από το στήθος της. Κάτι που εμφανίστηκε κυριολεκτικά από το πουθενά, χωρίς κάποιο ιστορικό στην οικογένεια. Είχε ακούσει πως κάποιες φορές όλα αυτά είναι κληρονομικά, ωστόσο, όσο και αν έψαχνε δεν μπορούσε να θυμηθεί κάποιον στην οικογένεια με παρόμοια προβλήματα.
Η Δέσποινα ήταν 37 χρονών, εργαζόταν ως ιδιωτική υπάλληλος σε μεγάλη εταιρεία της πόλης, εδώ και αρκετά χρόνια. Ο τελευταίος γυναικολογικός έλεγχος που είχε κάνει ήταν φυσιολογικός, όπως και οι προηγούμενες εξετάσεις που είχε κάνει στο παρελθόν. Δεν είχε μείνει έγκυος παλαιότερα, αλλά ούτε και το επιδίωξε. Σκεφτόταν, πως, μέσα σε λίγες εβδομάδες, η ζωή της είχε αλλάξει, τόσο πολύ.
Πρώτα ήρθε η διάγνωση. Μετά, το χειρουργείο. Και στη συνέχεια, η συζήτηση για τη χημειοθεραπεία που θα βοηθούσε να γίνει καλά πιο γρήγορα και να επιστρέψει στη φυσιολογική της ζωή. Ανάμεσα στο φόβο, τις οδηγίες που ερχόταν η μία μετά την άλλη, τα ραντεβού με τους γιατρούς που έπρεπε να προγραμματίσει και τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρει σχετικά άμεσα, υπήρχε και μια άλλη σκέψη. Μια σιωπηλή αγωνία που αφορούσε το μέλλον της.
Όταν όλα περάσουν, θα μπορώ να μείνω έγκυος;
Δεν ήταν η βασική της αγωνία. Αλλά ήταν μια βαθιά, σιωπηλή ανησυχία. Ήξερε πως ο καρκίνος δεν αποτελεί μία απειλή που αφορά μόνο το σώμα. Κάποιες φορές, απειλεί τα όνειρα που κάνουμε και που δεν έχουν προλάβει να γίνουν πραγματικότητα, ακόμη.
Μετά το χειρουργείο, ο ογκολόγος της, την ενημέρωσε πως ο όγκος είχε αφαιρεθεί με επιτυχία και πως, αν το επιθυμούσε, μπορούσε να προχωρήσει σε φύλαξη ωαρίων, πριν την έναρξη της χημειοθεραπείας. Την ενημέρωσε πως συχνά, τα φάρμακα της χημειοθεραπείας επηρεάζουν τα αποθέματα των ωαρίων μιας γυναίκας, όπως και την ποιότητα τους. Ένα μικρό αλλά πολύτιμο χρονικό περιθώριο, πριν την έναρξη της χημειοθεραπείας, της είπε. Ένα μικρό διάστημα, αρκετό για να προστατεύσει τη γονιμότητά της. Ένα παράθυρο ελπίδας.
Στο ιατρείο γονιμότητας μιλήσαμε με ηρεμία, απλούς όρους και σεβασμό στον αγώνα που είχε μόλις ξεκινήσει . Ο στόχος δεν ήταν να καθυστερήσουμε τη χημειοθεραπεία. Ο στόχος ήταν να κινηθούμε άμεσα, συντονισμένα και με ασφάλεια. Σε μια γυναίκα με καρκίνο μαστού, η ασφάλεια είναι πάντα προτεραιότητα, και αυτό ήταν η βάση της συζήτησης μας, όπως και της θεραπείας που προτείναμε.
Οι ορμονικές εξετάσεις της Δέσποινας ήταν πολύ καλές. Η τιμή της AMH (Αντι-μυλλέριαν ορμόνη), έδειχνε ότι οι ωοθήκες της είχαν καλή δυναμική, με φυσιολογικά αποθέματα ωαρίων για την ηλικία της. Μια πληροφορία σημαντική για την απόφαση να προχωρήσει σε κρυοσυντήρηση ωαρίων, καθώς όσο περισσότερα είναι τα αποθέματα ωαρίων τόσο πιο αποτελεσματική είναι και η διαδικασία της συντήρησης γονιμότητας.
Με προτεραιότητα την ασφάλεια, επιλέξαμε ένα φαρμακευτικό πρωτόκολλο διέγερσης των ωοθηκών που θα κρατούσε χαμηλή την έκθεση σε οιστρογόνα κατά τη διάρκεια της θεραπείας, κάτι που ήταν ιδιαίτερα κρίσιμο για το συγκεκριμένο όγκο με τον οποίο είχε διαγνωστεί η Δέσποινα.
Η θεραπεία ξεκίνησε άμεσα, χωρίς την ανάγκη να περιμένουμε την περίοδο της και κράτησε περίπου δέκα ημέρες. Δέκα ημέρες ενέσεων, με κάποιους υπερήχους και αιματολογικούς ελέγχους, στη διάρκεια της θεραπείας. Δέκα ημέρες, ως πράξη φροντίδας προς τον μελλοντικό της εαυτό.
Η ημέρα της ωοληψίας ήρθε ομαλά, η συλλογή των ωαρίων έγινε με ασφάλεια, με όλη την ομάδα γιατρών, εμβρυολόγων και μαιών να στέκεται δίπλα της. Τα ωάρια που συλλέξαμε κρυοσυντηρήθηκαν άμεσα. Πάγωσαν στον χρόνο, για να αποτελούν πάντα μία επιλογή για το μέλλον. Με ένα μήνυμα τόσο δυνατό για την ίδια πως, ανεξάρτητα από όλα τα άλλα, τα ωάρια αυτά θα κρύβουν πάντα, μια πιθανότητα ζωής.
Λίγες ημέρες μετά, θα ξεκινούσε τη χημειοθεραπεία της. Παρά το φόβο και την αγωνία για όλα αυτά που ερχόταν, η Δέσποινα έφευγε με την αίσθηση ότι μέσα σε μια δύσκολη συγκυρία στη ζωή της, υπήρχε χώρος και για το μέλλον της. Ότι η θεραπεία του καρκίνου και η προστασία της γονιμότητας μπορούν, όταν υπάρχει σωστός συντονισμός, να συνυπάρξουν. Ότι ακόμη και σε μια περίοδο που όλα μοιάζουν να παγώνουν, μερικά πράγματα παγώνουν για να κρατηθούν ζωντανά.
